ปลาทองฟามจำสั้น แต่ขี้ย้าว... ยาวนะ

                                                                

เคยโกรธจนตัวสั่นมั้ย

ผมเกิดอาการนี้เมื่อวานนี้เอง

เมื่อวานนี้ผมไปถ่ายตึกกรอสที่ศิริราช

ถ่ายเสร็จ เค้าก็พาเดินไปดูพิพิธภัณฑ์อีกอันนึงข้างล่างตึก

คือพิพิธภัณฑ์ยุคก่อนประวัติศาสตร์นั่นเอง

                                                                  

ในห้องก็จะมีมนุษย์โบราณจำลอง กระดูกลิง

ถ้วยชามเบ้านเชียง ขวานหิน

และไอ้ขวานหินนี่เอง ที่เป็นตัวปัญหา

เนื่องจาก มันวางเรียงๆกันอยู่หลายอันมาก

ไอ้ที่ขอบๆถูกเจียรแล้วเราก็รู้หละ ว่าใช่ขวานแน่

แต่บางอันมันกลมๆยังกะก้อนหินธรรมดา

เพื่อนเราเลยสงสัย จึงไปถามดร.เจ้าของห้อง

                                                                   

"ดร.คะ ขวานเนี่ยอะค่ะ บางอันนี้เราแยกมันออกได้ยังไงคะว่ามันคือขวาน ไม่ใช่หินธรรมดา"

"เธอจบอะไรมา" ดร.ถามกลับ

"จบสื่อสารค่ะ" เพื่อนตอบ

"งั้นคงอธิบายยากหน่อย ... " แล้วเค้าก็พล่ามอะไรไม่รู้ ประมาณว่า เค้าเนี่ยเป็นคนเดียว

ในประเทศไทยที่ทำขวานหินได้เหมือนมนุษย์วานร ชาวโลกยอมรับในงานวิจัย ฯลฯ

แต่สุดท้ายแล้ว คำตอบแค่ว่าเค้าจำแนกหินธรรมดากับขวานได้ยังไงก็ไม่ได้ถูกพูดถึง

                                                                  

เราจึงถามซ้ำไปอีกครั้ง

"เธอจบ อะ ไร มา" เค้าถามกลับมาอีก

"เอ่อ คือเรื่องขวาน..." เราพยายามอธิบายสิ่งที่เราอยากรู้

"เธอ จบ อะ ไร มา" เค้าเสียงแข็ง สายตามองเหยียดๆ

"จบสื่อสารค่ะ" เพื่อนตอบ

" นี่พวกเธอรู้มั้ย นี่ผมไม่ได้จะดูถูกนะ แต่เธอรู้มั้ยว่า เดี๋ยวนี้พวกตลกคาเฟ่น่ะ ยังฉลาดกว่าพวกสื่อสารมวลชนบางคนอีกนะ พูดนิดเดียวก็เข้าใจ อ่ะ เอานี่ไปอ่านซะ"

แล้วเค้าก็หยิบกระดาษถ่ายเอกสารนิตยสารต่างประเทศที่เค้าเคยถูกสัมภาษณ์มายัดใสมือ

                                                                  

สาดดดดดด คือแบบว่าผมเลือดขึ้นหน้ามาก จบสื่อสารแล้วไงวะ

มึงจะอธิบายให้กูฟังไม่ได้รึไง ว่าไอ้ก้อนหินกลมๆที่มึงเก็บมาวางในห้องเนี่ย

มันเรียกว่าขวานได้ยังไง

อธิบายยากนักเหรอวะ คิดว่าพวกกูมาดูถูกภูมิปัญญามนุษย์วานรเฒ่าของมึงเหรอวะ

                                                                 

ที่มึงบอกว่ามึงภูมิใจที่มึงผลิตขวานแบบยุคหินได้น่ะ

งั้นช่วยมึงเก็บความภูมิใจไว้ในถ้ำของมึงเหอะ ไอ้มนุษย์ยุคหินเอ๊ย

โชคดีของมึงนะที่เพื่อนกูเห็นกูเลือดขึ้นหน้า แล้วดึงกูออกมาจากห้องก่อนน่ะ

ไม่รู้ว่าประสาทหูลิงแก่อย่างมึง จะได้ยินประโยคสุดท้ายที่กูพูดมั้ยนะ

"คนบางคนถ้ามีทักษะทางการสื่อสารอยู่บ้างก็คงพูดภาษาคนรู้เรื่องกว่านี้"

                                                                 

ตอนเดินออกมา พี่คนที่พาเราเดินไปดูเค้าก็บอกว่าอย่าไปถือสาเลยนะ แกก็แบบนี้แหละ

วันนั้นเด็กดุริยางค์ มหิดลมา แกก็พูดอย่างนี้ แกบอกเลยนะว่า

"พวกเรียนดนตรีอย่างพวกเธอน่ะมันโง่"

                                                                 

โหยยยยยย สาดดดดดด งี้ต้องมีแมทล้างตาซะแล้ว

ว่างๆเราไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ก่อนประวัติศาสตร์กันเป็นหมู่คณะดีมั้ย

ไปสอนวานรเฒ่าจุดไฟกันเถอะ