หากใครเคยผ่านห้อง 306 ก็คงไม่รู้สึกแปลกใจอะไรกับห้องติดกับบันไดห้องนั้น
แต่หากคุณเคยเปิดเข้าไปดู เชื่อว่าคุณจะต้องตาค้างกับหลุมขนาดใหญ่
ที่มองลงไปไม่เห็นก้นหลุม โยนอะไรลงไป ก็ไม่มีเสียงสะท้อนกลับมา
แต่เชื่อมั้ยว่าภายในหลุมนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่ง กำลังไต่หลุมนั้นขึ้นมา
บี ชายหนุ่มอายุย่าง 30 ที่พยายามหาที่ยืนให้กับตัวเองในสังคม
บีไม่อยากจะเป็นแค่คนธรรมดาที่เดินผ่านมาแล้วก็เดินจากไป
บีเชื่อว่านุษย์ทุกคนมีเพียงชีวิตเดียว
ทำไมไม่ทำตัวเองให้แตกต่างกับคนอื่นๆหลายล้านคนรอบตัว
เราจะเกิดมาแล้วก็ตายไปอย่างเงียบๆงั้นหรือ
บีฝันว่าสักวันเขาจะเดินทางไปให้ถึงดวงดาวสักดวง และสลักชื่อของเขาเอาไว้ที่นั่น
ประกาศบอกให้โลกได้รู้ว่า เขาเคยมีตัวตนอยู่ที่นี่เหมือนกัน
บอกเด็กๆรุ่นหลังๆว่านี่ไงคนที่มีความพยายามจะได้รางวัลเป็นที่จดจำอย่างนี้
เขาอยากจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับใครสักคนก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆให้ได้อย่างเขา
แต่ทำไม เขาไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลย ไม่เคยชนะใครเลย
ไม่มีคำชื่นชมใดๆให้กับผู้ชนะลำดับที่สอง ไม่มีความทรงจำใดๆ
ไม่มีรางวัลปลอบใจใดๆสำหรับคนแพ้ หลายๆครั้งเขาหยุดปีนหลุมนั้น แล้วตัดสินใจว่าจะปีนขึ้นต่อไปดีรึเปล่า
ทางข้างหน้ายังอีกไกล ดวงดาวยังอยู่ลิบๆ
ตอนนี้เขาเหนื่อยเหลือเกินกับการค้นหาดวงดาวของตัวเอง
หลายๆครั้งที่ลมข้างใต้พัดเอาความเย็นขึ้นมาจากก้นหลุมทำให้เขาผ่อนคลาย
เอ...หรือว่าจะปล่อยมือทิ้งตัวดิ่งลงไปให้ใบหน้าสัมผัสกับอากาศเย็นๆ
ให้ลมพัดผมปลิวสยาย หล่นลงสู่ที่ส่วนที่ลึกที่สุดของหลุมดำนั้น
เลิกไขว่คว้า เลิกอยากเป็นคนสำคัญซะที ที่นี่ก็เป็นดาวดวงหนึ่งเหมือนกัน
ดวงดาวที่ชื่อว่าโลกที่คนไม่สำคัญจะได้อยู่ร่วมกันอย่างเงียบๆต่อไป
บียิ้มให้กับตัวเอง แล้วเอื้อมมือปีนต่อไป คืนนั้นบีฝันและละเมอร้องเพลงออกมา
"เพราะฉันนั้นต้องการมี เสี้ยวนาทีที่ยิ่งใหญ่ ให้ใจจดไว้นานเท่านาน อยากจะได้ภูมิใจ ที่มือฉันเคยได้เอื้อมผ่าน ได้เก็บดาว ที่แสนไกล ด้วยตัวฉันเอง" 
ห้องอยู่คนละชั้นกันว่อยไอ้ปุ้ม 
