ไอ หญิงสาวตัวคนเดียวที่ห้องริมสุด ติดบันไดหนีไฟ เธอมาอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์แห่งนี้เกือบ 20 ปีแล้ว
หลังเลิกงานวันนี้เธอพบว่าห้องข้างๆมีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ เป็นคู่แม่กับลูกสาววัยอนุบาลแก้มแดง
เด็กน้อยร้องไห้จ้า เธอเดินเข้าไปทักทายหญิงผู้เป็นแม่ แล้วก็ได้ความว่าพวกเธอต้องย้ายมาจากต่างจังหวัดเพราะลูกสาวสุขภาพไม่ค่อยดีต้องมาอยู่ใกล้หมอที่กรุงเทพ
แต่ที่เด็กน้อยร้องไห้ตอนนี้ไม่ใช่เพราะป่วย แต่วันนี้แม่ไปรับที่โรงเรียนอนุบาลช้าไปครึ่งชั่วโมง
เพราะฝนที่ตกหนัก การจราจรติดขัด เพื่อนๆของน้องแก้มแดงกลับบ้านกันจะหมดแล้ว น้องแก้มแดงจึงงอแงไม่หยุด
ไอ วิ่งเข้าไปหยิบตุ๊กตากระต่ายตัวหนึ่งมายื่นให้ เสียงสะอื้นจึงเงียบลง
2 วันต่อมา คืนนั้นฝนตกหนักไอได้ยินเสียงเคาะประตูห้องตรงข้ามตอนตีสอง
เธอมองผ่านช่องมองที่ประตูพบหญิงสาวผมยาวใส่ชุดนักศึกษายืนตัวเปียกสะอื้นอยู่หน้าห้องตรงข้าม
จากนั้นก็เห็นแม่ของน้องแก้มแดงเปิดประตู ทั้งสองโผเข้ากอดกัน หญิงสาวชุดนักศึกษาร้องไห้โฮออกมา
“แม่ขา เติ้ลเค้าทิ้งหนูแล้ว เติ้ลไม่รักหนูแล้ว หนูขอโทษ” แม่กอดหญิงสาวไว้ ไม่พูดอะไร
ไอเห็นหน้าของแม่เรียบเฉยแต่น้ำตาไหลอาบแก้ม “ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร” แม่เอ่ยสั้นๆ ทั้งสองกอดกันแน่น
หลายอาทิตย์ผ่านไป ไอไปเคาะประตูห้องตรงข้าม เอาคุกกี้ที่หัดทำเองไปฝาก
ยังไม่ทันที่จะยื่นขนมให้ แม่น้องแก้มแดงกลับชวนไอไปเข้าไปนั่งกินขนมในห้อง
ไอไม่ปฏิเสธ เพราะวันนี้เป็นวันหยุดและอยากเล่นกับน้องแก้มแดง
ในห้องนั้นหอมมาก แม่น้องแก้มแดงบอกว่าเป็นกลิ่นมะลิที่ปรุงเอง เธอไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมเคมี เพราะลูกสาวแพ้สารระเหยเหล่านั้น
วันนี้เธออยู่คนเดียวเนื่องจากลูกสาวไปค่ายเนตรนารีที่ต่างจังหวัด 3 วัน เย็นๆถึงจะกลับ
แม่น้องแก้มแดงยกคุกกี้กับน้ำส้มคั้นมาให้ไอ บอกว่าทำคุกกี้เอาไว้ต้อนรับลูกสาวกลับมาจากค่าย ลูกคงจะหายเหนื่อยถ้าได้กินของชอบคงจะยิ้มแก้มปริเลย
คุกกี้เนยรสชาติคล้ายกันกับที่ไอเอามาให้แต่ของคุณแม่น้องแก้มแดงหวานมันกว่า ไอเลยออกปากว่า “เอาไว้วันหลังจะมาขอเป็นลูกมือนะคะ” แม่น้องแก้มแดงยิ้มอย่างยินดี
ก่อนออกจากห้องเธอยื่นตุ๊กตากระต่ายคืนให้ไอ แต่ไอบอกว่าไม่เป็นไร ตุ๊กตาตัวนี้แม่ของไอให้เธอไว้ตอนเด็กๆ
ตอนนั้นไอก็สุขภาพไม่ค่อยดีเหมือนกัน แม่ไอบอกว่าเวลาร้องไห้หรือไม่สบายก็ให้นอนกอดตุ๊กตาตัวนี้ แล้วจะดีขึ้น
เดี๋ยวนี้ไอไม่ค่อยป่วยแล้ว สงสารพี่ตุ๊กตากระต่ายไม่ค่อยถูกกอดแล้ว เลยอยากเอามาให้น้องแก้มแดงช่วยกอดแทนหน่อย
ไอได้เข้าไปที่ห้องนั้นอีกหลายครั้งแล้วพบว่าห้องนี้มักจะปิดหน้าต่างและม่านอยู่ตลอด
วันหนึ่งแม่ของน้องแก้มแดงชวนไอไปกินข้าวที่บ้าน ไอไปถึงก่อนเวลากะว่าจะช่วยทำอาหาร
แต่แม่น้องแก้มแดงไม่อยู่ มีเด็กสาวอายุประมาณ ม.6 หน้าละม้ายน้องแก้มแดงนั่งอยู่เป็นเพื่อนไอในห้อง
น้องบอกว่าแม่ออกไปซุปเปอร์มาเก็ตเดี๋ยวมา ไอจึงถามว่าทำไมถึงไม่เปิดหน้าต่างบ้างเลย
น้องที่ไอคาดว่าเป็นพี่สาวน้องแก้มแดงบอกว่าเธอชอบกลิ่นมะลิของแม่ ไม่อยากเปิดหน้าต่างเดี๋ยวห้องไม่หอม ไอยิ้มตอบ
น้องบอกว่าช่วงนี้แม่ไม่ค่อยสบายทำอะไรๆก็เหนื่อย หอบง่าย ขอให้ไอช่วยบอกแม่ด้วยว่าอย่าทำงานเยอะ เดี๋ยวไม่สบาย
เพราะเวลาที่เธอบอกเองแม่ก็มักจะตอบว่าไม่เป็นไร แต่แม่ทำงานหนักตลอด น้องไม่อยากให้แม่เหนื่อย
แม่บอกว่าเรามีกันอยู่แค่นี้เราก็ต้องดูแลกัน ไม่รู้เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกนานรึเปล่า เลยอยากจะดูแลลูกให้มากที่สุด
เธอพบว่าในลิ้นชักของแม่มียาหลายชนิด แต่ไม่รู้ว่าแม่ป่วยเป็นอะไร แม่ไม่ยอมบอก
เธออยากให้ไอช่วยถามให้หน่อย เพราะแม่อาจจะกล้าบอกความลับกับไอก็ได้ เธอจะได้รู้ว่าแม่เป็นอะไรจะได้ดูแลแม่ถูก
วันหนึ่งขณะที่ไอกำลัจะเดินเข้าห้อง เธอพบผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดดำนั่งร้องไห้อยู่หน้าลิฟท์
ไอเข้าไปถามว่าเธอเป็นอะไร ไอมองหน้าผู้หญิงคนนั้น เธอแปลกใจ หน้าคล้ายเธอตอนเรียนจบใหม่ๆมาก
ในผู้หญิงคนนั้นมือกอดตุ๊กตากระต่ายเอาไว้พร้อมกับรูปใบหนึ่ง นั่นมันตุ๊กตาทีเธอให้น้องแก้มแดงนี่
เธอเขย่าหญิงชุดดำถามว่าน้องแก้มแดงอยู่ไหน น้องแก้มแดงเป็นอะไร หญิงชุดดำสั่นหัวปฏิเสธ ร้องไห้โฮกอดไอ
“แม่ตายแล้ว แม่ของหนูตายแล้วพี่” ไอกอดกับหญิงชุดดำนั้นอยู่นาน
ไอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว กลายเป็นไอเองที่ใส่ชุดสีดำ น้ำตาเปื้อนใบหน้า
----------------------------------------------------------
วันรุ่งขึ้น ไอ - หญิงสาวชุดดำขนของย้ายห้องมาอยู่ห้องตรงข้าม
เธอปิดหน้าต่างห้องนั้นไว้ เพราะไม่อยากให้กลิ่นมะลิของแม่จางหายไป
เสื้อผ้าของแม่ยังแขวนอยู่ที่เดิม ของใช้ของแม่ยังอยู่ที่เดิม
คุกกี้ที่แม่ทำไว้ถูกเก็บไว้ในโหลที่เดิมของมัน เส้นผมของแม่บนหมอน ทิชชูเปื้อนลิปสติกของแม่ นิยายที่แม่อ่านยังถูกเปิดไว้ ทุกอย่างวางอยู่ที่เดิม
ตุ๊กตากระต่ายที่แม่เย็บให้ ถูกวางไว้ข้างๆรูปของแม่ ไอเช่าห้องไว้ทั้งสองห้อง ห้องหนึ่งเธอใช้พักผ่อนร่างกายที่อ่อนแรง อีกห้องเก็บเอาไว้สำหรับวันที่จิตใจเหนื่อยล้า
เก็บไว้สำหรับความทรงจำอันมีค่า ระหว่างไอ-เด็กหญิงแก้มแดง กับ แม่
----------------------------------------------------------
วันนี้ไอตื่นขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กคนหนึ่ง
เธอเปิดประตูออกไปดูพบว่าห้องตรงข้ามมีคนมาอยู่แล้ว
ข้างหน้าเธอคือผู้หญิงคนหนึ่งกับเด็กน้อยแก้มแดงวัยอนุบาลที่ร้องไห้งอแงไม่ยอมไปโรงเรียนวันแรก ...
ในที่สุดก็เขียนมาให้อ่านกันอีกนได้ รออ่านอยู่ แอบซึ้งอะอันนี้ ตอนแรกอ่านไปงงๆนิดหน่อยเพราะตัวหนังสือติดกันเป็นพรืดเลย ไม่มีวรรค เลยงง ตอนนี้เข้าใจหมดแล้ว หวังว่าเรื่องนี้คงไม่คอมเม้นท์กันเหมือนเรื่องเอ็มนะ เพราะมันซึ้งมาก _ _'' 
